اطلاعیه

برداشتهاى ژئوفيزيک هوابرد که توسط هواپيما يا هلى کوپتر انجام مى گيرد شامل اندازه گيرى تغييراتچندين پارامتر فيزيکى زمين مى باشد. مهمترين پارامترهاى قابل اندازه گيرى عبارتند از : رسانايى (Conductivity) که با عکس مقاومت ويژه برابر است، خود پذيرى مغناطيسى (Susceptibility) ، چگالى و تجمع عناصر راديواکتيو شامل پتاسيم و توريم و اورانيم ، هر گونه تغيير در نزديکى سطح زمين که سبب تغييرات قابل اندازه گيرى در اين پارامترها شود، کاربردهاى عملى ژئوفيزيک هوايى را نشان مى دهد. دستگاههاى اندازه گيرى پارامترهاى مذکور عبارتند از : الکترومغناطيس (EM)، مغناطيس ، گرانى، طيف سنجى اشعه گاما (AGS)، برداشتها EM تغييرات سه بعدى در رسانايى را که بدليل تغيير در ليتولوژى ، شدت آلتراسيون و حجم آبهاى زيرزمينى يا درجه شورى آن ايجاد شده است، به نقشه در مى آورد. از برداشتهاى مغناطيسى جهت تهيه نقشه تغييرات خود پذيرى مغناطيسى که غالباً مربوط به تغيير درصد مگنتيت سنگها مى باشد، استفاده مى گردد و برداشتهاى اسپکترومترى اشعه گاما ، تشعشعات حاصل از يک يا چند راديو الحان طبيعى يا ساخت بشر را اندازه گيرى مى کند. روشهاى مذکور جهت اهداف متعدد بکار گرفته مى شود .‌در مواردى يک روش نشانه مستقيمى از وجود کانه مورد نظر را در اختيار قرار مى دهد بطور مثال مواقعى که روش مغناطيسى براى يافتن کانه هاى آهن و نيکل بکار مى رود.‌در موارد ديگر يک روش ممکن است تنها نشانه اى از مناسب بودن شرايط براى حضور کانى مورد نظر را ارائه دهد، بعنوان مثال روش مغناطيسى در اکتشاف نفت غالباً وسيله شناسايى در تعيين عمق سنگ کفهاى آذرين مى باشد تا با مشخص شدن ضخامت رسوبات اکتشاف نفت تضمين گردد.
   اکتشافات برداشتهاى ژئوفيزيکى را مى توان در زمين، دريا و هوا انجام داد.‌در مناطقى که وسعت زيادى دارند (بيش از صد هزار کيلومتر مربع) غالباً از روشهاى هوابرد استفاده مى شود. زيرا اين روشها خيلى سريعتر و با دقت بيشترى انجــام مى گيرد.